شرمنده مي کنيم آقا

با اين همه لطف به کجا مي کشانيم مولا

بوي رجب از ماهها قبل چه دلنواز مي شود.

انتظار رسيدن به ليله الرغايب ،

و حس اينکه ممکن است ...

ممکن است هر چه بخواهي با چوب جادوي خداي تو ناگهان ظاهر شود و تو .....

....تو خوشحال و حيران بماني

تصور لحظه استجابت  ‌... حتي اگر در حد همان تصور بماند هم زيباست.

حس رسيدن به ۱۳ رجب و...... آغاز اعتکاف

.....................بوي اعتکاف  ................

.....................حس اعتکاف.................

و شمارش لحظه هاي رسيدن به اين سه روز  ،

که نهايت خستگي را داري و نهايت لذت را ،

مثل هر سال از ماه قبل در تقلاي برگزاري مراسم اعتکاف مي شويم ،

جنگيدن با ادمهايي که فکر مي کنند اين همه تلاش براي گرفتن مزد ماديست و ...

غافل از اجري که کمترين آن لذت ديدن روزه دارانيست که به واسطه تلاش تو مشغول عبادتند......

و حس زيباي خادم بودن ......

بي هيچ نهاد و حامي که اکثر محافل برگزار کننده اعتکاف دارند،

با حمايت بي دريغ خداي مهربان و حس لايق بودن ،

و لحظات قشنگ و بي مثال اعتکاف .......

لحظات ماندن در خانه خداي ازلي ....

و شنيدن صوت زيباي قاريان کلام خداوندي ، که لحظاتي همه را با هم يکصدا و همزبان مي کنند ،

و نگاه محبت آميز و تشکروار معتکفين که لحظه اخر حس مي کنن روزهاي زيبايي داشته اند ،

و البته کمي هم بي انصافي و خودخواهي کساني که همه چيز را مطابق ميل خود ميخواهند و ......

و با تمام خستگي ها و گاهي نامرادي ها و توقعات بيش از اندازه و کم لطفي ها و دل شکستگي ها ....

چشم بر مي داشتيم از ناملايمتي ها و به اميد لطف و بخشش خداوند چشم مي دوختيم به زيبايي ها .... 

و آنوقت شرمگين مي شديم از آنکه نشد تمام مهمانان خدا راضي باشند و خرسند،

و شاد مي شديم از ديدن چهره راضي اکثرا معتکفين که خواهان همراهي ما در سال اينده هستند ....

- درست مثل همه کساني که سالهاي گذشته خواهان اين همراهي بوده اند-

هر سال با تجربه سالهاي قبل،

اميدمان برگزاري مراسم اعتکافي با شکوه به همراه رضايت تمامي معتکفين است.

تا چه خواهي

تا چه مقدر فرمايي

13 خرداد ماه 1389

ساعت30 : 11

........................................... 

زود گذشت

تصورش سخت بود اما واقعيتش آسان

نه حس فرار داشتم

نه حس گم شدن

تنها حس بي حسي

فقط دوست داشتم زود به آخر برسد

کنار تو احساس ارامش داشتم

توکل به خدا کردم و توکل به خدايم را بر زبان آوردم

با توکل به خدا و اذن پدر و مادرم ......

با توکل به تو خدا که همتاي مهربانم را قرستادم

مهربانيش را و مهربانيت را بيشتر حس مي کنم

بابت مهرباني هايت و مهرباني هايش

سپاس گذار ابديت خواهم بود

يه وقتايي

 يه جاهايي

يه کسايي

جاشون خيلي....

خيلي ............ خاليه

کاش بابزرگ و عمو جانم روز پنجشنبه بودن

کاش ................

يادتون به خير

آنقدر شاد مي دود که قرار ماندن برايم نمي ماند.

به دنبالش شاد مي دوم و سر مست از بودنش مي شوم.

فريادهاي شاديش و هيجانهاي عميقش از ديدن يک گل آبي يا حوض پر از ماهي

از دنيا خلاصم مي کند.

مي نشينم گوشه اي و محو تماشايش مي شوم.

 چه رها مي دود و چه آزادانه دوستي مي کند

بعد دست در دست دوست تازه با هم مي دوند و مستانه مي خندند.

نگاهم به چشم مادرانيست که دور تا دور زمين بازي چشم به کودکانشان دوخته اند .

 لبخندي بر لب هر کدامشانست که نشان مي دهد آنها هم براي ساعتي از دنيا رها شده اند.

ياد ماهرخ‌ - دوست دوران دانشگاهم - مي افتم.

لحظاتي که چشم به چشم کودکش مي دوزد

و آرزو مي کند کاش که سالم بود و شادي دويدنش را مي ديد.

ياد لحظه اي که از کودک بيمارش مي گفت و اينکه .....

باور نمي کند که بيماري جديست.

اميدوارست به بهبودش. اميدي که از شواهد پيداست ...... کم سو شده است.

صداي فرياد پر از هيجان سپيده مي گويد که زندگي جاريست.

همان لبخندها بر لب مادران نشسته کنار زمين بازي همچنان زنده است و پا برجا.

در دل هر کدام چه ميگذرد و در فکرشان چه؟ خدا مي داند.

با خودم زمزمه مي کنم :

خدايا به حرمت اين لبخندها که هر کدام شکر گذاريست به درگاه خداييت قسم.

لبخند شادي بر لب ماهرخ و مادران اميدوار به بهبود فرزندانشان بنشان.

وقت دعا شفاي کودکان بيمار را از ياد نبريد.......